Apel dziecka
Jeśli żyję otoczony krytyką, uczę się potępiać.
Jeśli żyję otoczony wrogością, uczę się walczyć.
Jeśli żyję otoczony strachem, uczę się bać.
Jeśli żyję otoczony żalem, uczę się żałować sam siebie.
Jeśli żyję otoczony wyśmiewaniem, uczę się być nieśmiały.
Jeśli żyję otoczony zazdrością, uczę się zazdrościć.
Jeśli żyję otoczony wstydem, uczę się poczucia winy.
Jeśli żyję otoczony zachętę, uczę się wiary we własne siły.
Jeśli żyję otoczony tolerancją, uczę się cierpliwości.
Jeśli żyję otoczony pochwałą, uczę się wdzięczności.
Jeśli żyję otoczony akceptację, uczę się kochać.
Jeśli żyję otoczony aprobatą, uczę się lubić siebie.
Jeśli żyję otoczony uznaniem, uczę się, że dobrze jest mieć jakiś cel.
Jeśli żyję otoczony dzieleniem się, uczę się szczodrości.
Jeśli żyję otoczony szczerością, uczę się prawdomówności.
Jeśli żyję otoczony uczciwością, uczę się sprawiedliwości.
Jeśli żyję otoczony dobrocią i troską, uczę się szacunku.
Jeśli żyję otoczony bezpieczeństwem, uczę się wiary w siebie i ludzi.
Jeśli żyję otoczony przyjaźnią, uczę się, że świat jest dobrym miejscem do życia[1].
[1] Źródło: Dzieci uczą się tego, czym żyją (1972), cyt. za: Wess Stafford, Dean Merrill, Zbyt małe, by zignorować, Wyd. Pojednanie, Lublin 2007, tłum. Andrzej Gandecki, s. 53, 54.